Culture Watch

10 Movies to Put You in That Autumn Mood!

Τα φύλλα που πέφτουν είναι το ιδανικό σκηνικό για να διηγηθεί κανείς κινηματογραφικές ιστορίες.

Το φθινόπωρο είναι αναμφισβήτητα μια δοξασμένη εποχή για τους κινηματογραφιστές. Το χρυσαφί φως, τα φύλλα που πέφτουν, οι διαφορετικές αποχρώσεις τους και οι φθινοπωρινές ώρες που αλλάζουν τις σκιές, χαρίζουν ένα ιδανικό σκηνικό ώστε οι κινηματογραφικές ιστορίες να αποκτήσουν το συναισθηματικό βάρος ή ενδεχομένως το ανατριχιαστικό σασπένς που χρειάζονται. Μιας και ζούμε πλέον μέρες φθινοπώρου, θα σου μιλήσω σήμερα για εκείνες τις ταινίες που μου χαρίζουν άπλετο φθινοπωρινό φως και με βοηθούν κάθε χρόνο τέτοια εποχή να ξαναμπώ στα σπίτι μου και να χουχουλιάσω στον καναπέ.

PicMonkey Collage1PicMonkey Collage2

 

The Trouble with Harry (1955) του Alfred Hitchcock

The-Trouble-with-Harry-classic-movies-5403439-1024-768

Οκ, το καταλαβαίνω. Έχεις συνηθίσει να βλέπεις Hitchcock στα θερινά σινεμά της Αθήνας. Όμως αυτή την ταινία πρέπει να τη δεις σπίτι σου, ξαπλωμένη στον καναπέ σου μια μέρα που ο καιρός στην πόλη θα είναι πραγματικά φθινοπωρινός και θα ακούς τον αέρα έξω να λυσσομανάει. Ο μύθος θέλει το συνεργείο της ταινίας να κολλάει τα φθινοπωρινά φύλλα στα κλαδιά των δέντρων, προκειμένου να προλάβουν να τα κινηματογραφήσουν. Πρόκειται για μια εντελώς μακάβρια κωμωδία που αφορά ένα νεκρό πτώμα που αρνείται να μείνει θαμμένο. Μπορεί το χιούμορ να είναι εντελώς black, αλλά πάντα εξελίσσεται μπροστά από τα φυλλοβόλα, χρυσά δέντρα του αμερικανικού φθινοπώρου. Δεν θα σου πω περισσότερα, να τη δεις και γρήγορα.

 

An Autumn Afternoon (1962) του Yasujirō Ozu

2011-07-04_0843

Σε ένα σκυθρωπό Τόκιο με καφέ δέντρα χωρίς φύλλα, εξελίσσεται αυτή η ταινία με φόντο της μεταπολεμική βιομηχανική άνθιση της Ιαπωνίας. Ένας χήρος ετοιμάζεται να παντρέψει την κόρη του, με την οποία ζούσε στο ίδιο σπίτι επί πολλά χρόνια. Μετά το γάμο της μένει μόνος και συνειδητοποιεί πλέον τα αμείλικτα γηρατειά και το διαφαινόμενο τέλος και αναζητά παρηγοριά στο ποτό και στους επιστήθιους φίλους του. Ο μάστορας του γιαπωνέζικου σινεμά, Yasujiro Ozu από πολλούς έχει χαρακτηριστεί ως «ποιητής της αλλαγής των εποχών» και παρ΄όλο που το μεγαλύτερο μέρος της ταινία εξελίσσεται σε εσωτερικά μέρη, η φθινοπωρινή θλίψη είναι φανερή καθ΄ όλη τη διάρκειά της. Αυτή η ταινία είναι μια σπουδή στη μοναξιά και την μελαγχολία ενός φθινοπωρινού απογεύματος, καθώς και στον φόβο της αλλαγής και της νέας αρχής που φέρνει πάντα αυτή η εποχή.

 

Autumn Sonata (1978) του Ingmar Bergman

tumblr_mgreamnwcs1rws4l6o1_500

Μια αποξενωμένη κόρη στην προσπάθεια επανένωσης με τη δεσποτική μητέρα της, σε ένα απομακρυσμένο σπίτι στη θάλασσα. Ήχοι του Σοπέν στο πιάνο και δύο εξαιρετικές ηθοποιοί. Μέσα σε ένα ζεστό παραθαλάσσιο περιβάλλον και με το φθινοπωρινό φως να χύνεται άπλετο, η ταινία σπάει την ησυχία της ατμόσφαιρας με τις εκρηκτικές ερμηνείες μίας μητέρας που είναι τυλιγμένη στη ματαιοδοξία της επιτυχίας της και μιας παραμελημένης κόρης.

Η μόνη κινηματογραφική συνεύρεση του Μπέργκμαν με την… συνονόματή του ηθοποιό έχει εσάνς φθινοπώρου λόγω τίτλου, αλλά και μελαγχολικής διάθεσης. Κατά τα άλλα, μην περιμένετε ρομαντισμό: Ο σκανδιναβός μάστορας σκιαγραφεί την τουλάχιστον περίπλοκη σχέση μάνας (Ίνγκριντ Μπέργμαν) και κόρης (Λιβ Ούλμαν), μέσα από μια καταπιεστική συμβίωση με ηχητικό φόντο φθινοπωρινές σονάτες στο πιάνο της ηρωίδας.

 

When Harry Met Sally (1989) του Rob Reiner

y

Πριν βιαστείς να με κρίνεις να σου πω ότι το σύνολο του φιλμ δεν είναι γυρισμένο φθινόπωρο – είναι όμως οι καλύτερες σκηνές του. Την πρώτη φορά που την είδα ήμουνα μικρούλα αλλά ακόμα θυμάμαι τη ζήλεια που ένιωσα για τη Sally που ήταν τόσο όμορφη, τόσο υπερβολικά στυλάτη και τόσο ταιριαστή με το κιτρινοπράσινο φθινοπωρινό τοπίο του Central Park της Νέας Υόρκης. Εκεί που βολτάρει με τον Harry και νιώθει την πρώτη έλξη για αυτόν, έστω και χωρίς να το γνωρίζει. Μα πείτε μου υπάρχει καλύτερος τόπος και χρόνος για να αρχίσει κανείς να ερωτεύεται;

 

Rushmore (1998) του Wes Anderson

timthumb.php

Και τώρα περνάμε σε μια υπερβολικά κλασική φθινοπωρινή ταινία. Γιατί δεν πρέπει να ξεχνάμε πως το φθινόπωρο είναι παραδοσιακά η εποχή που ανοίγουν τα σχολεία. Και αυτό μπορεί να γεμίζει μελαγχολία και γκρίνια τους περισσότερους μαθητές, όμως για τον Max Fischer είναι η καλύτερη εποχή του χρόνου. Ενώ οι άλλοι μαθητές θυμούνται με νοσταλγία τις καλοκαιρινές διακοπές, εκείνος ονειρεύεται δύσκολες μαθηματικές εξισώσεις, θεωρεί το Χάρβαρντ σιγουράκι και τρέχει να καταπιαστεί με κάθε δυνατή εξωσχολική ενασχόληση, με αποτέλεσμα η ζωή του να είναι γεμάτη σχολείο και τίποτα άλλο. Νομίζω πως είπα πολλά καθώς μόνο το όνομα του σκηνοθέτη να είδες σημαίνει πως εάν δεν την έχεις ήδη δει αυτή την ταινία, την έβαλες ήδη στα must see.

Lost in translation (2003) της Sofia Coppola

lost-in-translation-distressed copy

Αυτή η ταινία αποτελεί μια μελαγχολικά σαγηνευτική σπουδή χαρακτήρων και η μοναδική σχέση που μπορεί να έχει με την εποχή του φθινοπώρου είναι όλη αυτή η μελαγχολία που βαραίνει τους πρωταγωνιστές, την πόλη, ακόμα και αντικείμενα.

Όντας ερωτευμένη με την αξέχαστη υπόγεια συναισθηματική δύναμη της ταινίας πρέπει να σου πω πως μόνο αντικειμενική δε θα’μαι. Η Coppola σε αυτή τη ταινία θέλει να μιλήσει για τις σύγχρονες ανθρώπινες σχέσεις, την αποξένωση και την συναισθηματική σύγχυση του ανθρώπου της μεγαλούπολης και σου ζητάει να την ακούσεις. Και μπορεί ο προβληματισμός της εν μέρει να «φαλτσάρει» εμένα όμως  δεν μου πάει η καρδιά να μιλάω για τα μειονεκτήματά του. Μου αρκεί η χημεία μεταξύ μιας «νόστιμης»  Scarlett Johansson και ενός Bill Murray  που μπορεί και αναμειγνύει κωμικότητα και δυστυχία στην ίδια έκφραση, και η σωστή εκμετάλλευσή της από την εμφανώς ταλαντούχα σκηνοθέτιδα, ώστε να καταφέρουν να δημιουργήσουν την πιο ακαταμάχητη μελαγχολία. Χωρίς να του λείπει μια πικρή αίσθηση του χιούμορ, το «Lost in translation» είναι ικανό να ξυπνήσει τον πιο ευαίσθητο εαυτό που κρύβετε μέσα σας. Και αν είναι να γίνει αυτό, ας γίνει φέτος το φθινόπωρο. Τι λες;

 

Garden State (2004) του Zach Braff

8e26c7ad3c7641ae263ecf4c0517f2ba

Ανθρώπινες σχέσεις υπό τον ήχο της βροχής. Όμορφη φωτογραφία, αγαπησιάρικοι χαρακτήρες, υπέροχο soundtrack και άκρως όμορφα μουντή ατμόσφαιρα. Θα την αγαπήσεις ή θα τη μισήσεις αλλά σίγουρα θα τη συζητήσεις για καιρό. Ο τρόπος που είναι δομημένη και οι τόσο αληθινές ερμηνείες σε αφήνουν με μια γλυκόπικρη αίσθηση μετά το τέλος κάθε σκηνής. Είναι μια ταινία με κεντρικό μήνυμα την επιστροφή στη χαμένη ιδέα της οικογένειας. Δεν υπάρχει καλύτερη επιλογή για μια βροχερή φθινοπωρινή βραδιά.

500 Days of Summer’ (2009) του Marc Webb

il_fullxfull.241522930

Η σχέση του Tom και της Summer , διαδραματίζεται κατά τη διάρκεια και των τεσσάρων εποχών του χρόνου. Ένα από τα θέματα, τα οποία παρουσιάζει η ταινία ως δευτερεύοντα, είναι και οι εναλλαγές στη διάθεση και τα γεγονότα, ανάλογα την εποχή. Έτσι, το μουντό φθινόπωρο φέρνει απρόσμενες εξελίξεις και επικρατεί μια αίσθηση εκνευρισμού και νοσταλγίας. Η Summer είναι μια κοπέλα που δεν πιστεύει στον έρωτα, δε νιώθει πολλά συναισθήματα και το ξεκαθαρίζει στον Τομ από την αρχή. Ο Τομ όμως, καθώς διψάει για αγάπη, προτιμά να το παραβλέψει και να πέσει με τα μούτρα στη σχέση τους. Μην περιμένεις να δεις μια ιστορία αγάπης. Από την αρχή οι συντελεστές σε προειδοποιούν:  “αυτή είναι μια ιστορία που ένα αγόρι γνωρίζει ένα κορίτσι, αλλά δεν είναι ιστορία αγάπης”.

*Bonus: το άκρως φθινοπωρινό soundtrack με κομμάτια από καλλιτέχνες όπως οι Regina Spektor, Feist και The Temper Trap.

Medianeras (2011) του Gustavo Taretto

tumblr_nc4t4q4pg41ro5nvno1_1280

 

Αυτή τη ταινία θα τη συμπεριλάβω στις ταινίες που μπορούν να σε βάλουν σε φθινοπωρινό mood για το μόνο λόγο ότι μοιάζει με παραμύθι. Δυο άνθρωποι που νιώθουν ξένοι στην ίδια τους την πόλη. Δύο άνθρωποι που ανάμεσα σε όσο περισσότερο κόσμο βρίσκονται, τόσο πιο μόνοι αισθάνονται. Βρίσκονται και οι δύο βυθισμένοι στο αδιέξοδο της αστικής κοινωνίας και της έλλειψης επικοινωνίας. Αναζητούν κάποιον που θα δώσει νόημα στη ζωή τους -στην πραγματικότητα, χωρίς να το ξέρουν, έχουν ανάγκη ο ένας τον άλλο.Και κάπως έτσι, μια μελαγχολική, μινιμαλιστική ιστορία για τη μοναξιά και την κενή ζωή μετατρέπεται σε ένα τρυφερό, ευχάριστο παραμύθι, με παιχνιδιάρικη διάθεση.

Φωτογραφίζοντας θαυμάσια το Μπουένος Άιρες, τις αντιθέσεις του και τον αρχιτεκτονικό παραλογισμό του, ο Taretto φτιάχνει μια χαριτωμένη ταινία που δίνει σε αυτήν την ρομαντική, ελαφρώς κομεντί, έναν φρέσκο αέρα. Οι δύο πρωταγωνιστές του είναι σωστά επιλεγμένοι και αξιαγάπητοι και το σενάριό του, που στο μεγαλύτερο μέρος του αποτελείται από αφήγηση του κάθε ενός από τους δύο, είναι καλογραμμένο και ρέει άνετα. Στα δυνατά του σημεία το πολύ καλό soundtrack που συνοδεύει θαυμάσια την εικόνα. Βάλε το ποπ κορν να ψήνεται!

Frances Ha (2012) του Noah Baumbach

big_frances_ha_final

Η ταινία είναι η ιστορία ενός κοριτσιού που δε φοβάται να ζήσει: Πέφτει, σηκώνεται, ξαναπέφτει, ξανασηκώνεται και συνεχίζει.

Γυρισμένη σε ασπρόμαυρο ή μάλλον σε αποχρώσεις του γκρι, γιατί δεν υπάρχει καμιά οπτική αιχμή σε αυτήν την γλυκόπικρη κωμωδία, η Φράνσις είναι μια ηρωίδα που δεν μπορεί κανείς να μην την αγαπήσει. Μεγαλόσωμη και άτσαλη, με καρδιά μικρού παιδιού, χαμογελαστή και ζεστή, μετέωρη μεταξύ εφηβείας και ωριμότητας δίνει στη ζωή ένα άλλο νόημα. Και αν τα πράγματα δεν πάνε πάντα όπως θα ήθελε, δεν έχει σημασία. Περπατάει στους δρόμους της Νέας Υόρκης, χορεύοντας και στριφογυρνώντας και εμείς ξέρουμε πως θα τα καταφέρει. Ή έτσι ευχόμαστε.

Η πιο χρωματιστή ασπρόμαυρη ταινία για να ξεκινήσει όμορφα ο Νοέμβρης σου!

Αν δεις κάποια περιμένω εντυπώσεις!

You Might Also Like