Culture Watch

The Hateful Eight

Μια χιονοθύελα και 8 περίεργοι τύποι, που βρίσκουν ο ένας τον άλλο στον δρόμο τους και όλοι κουβαλάνε κάποια ιστορία όπως σε όλα τα κλασσικά σπαγγέτι γουέστερν. Οχτώ τύποι που θα μπορούσες να ταυτιστείς για εντελώς διαφορετικούς λόγους, με κοινές ιστορίες μίσους να θυμηθούν και εν τέλη την υποχρέωση να τις λύσουν, συναντιούνται σε ένα απομονωμένο σαλούν που θυμίζει κάτι απο τον πύργο του ψυχώ.
Όλοι, ακόμα και τα καθάρματα έχουν αδιαπραγμάτευτους λόγους να βρίσκονται εκεί. Η μοίρα, όπως τη διαμορφώνει σιγά σιγά το πλέξιμο του σεναρίου, είναι αμίλικτη και το αρχικό κίνητρο που διαφένεται, ενδυναμώνεται όσο αποκαλύπτεται το story και ο χαρακτήρας του καθενός. Το γουέστερν μεταμορφώνεται σε ένα αριστούργημα ανάλυσης χαρακτήρων που θυμίζει το the boat του hitchcock ή κάτι απο τους 12 ένορκους. Δεν μπορείς να κατηγορήσεις κανέναν επειδή είναι εκεί ή επειδή λέει αυτά που λέει. Όλα αυτά μέχρι το σημείο οπου δεν υπάρχει πλέον επιστροφή, εκεί που ξαφνικά ο Ταραντίνο κάνει κάτι που δεν έχει κάνει σε καμία άλλη του ταινία. Χρησιμοποιώντας αφήγηση μεταβαίνει απο την ανάλυση στη δράση και αρχίζει να ξετυλίγει το κουβάρι της ιστορίας προς κάθε χρονολογική κατεύθυνση, για μπλέξει όσο γίνεται τη ροή και εν τέλη να εξηγήσει τα πάντα.
Η αγριότητα της εποχής, ο φόβος, η απληστία του χρήματος, η πολιτική, τα εμφύλια πάθη, η αυτοδίκαιη απόψη για την απόδοση δικαιοσύνης -όπως υπάρχει ακόμα σαν ιδέα στις σύγχρονες ΗΠΑ, η φεδρότητα της εξουσίας, οι ρατσισμός που ξεχειλίζει προς κάθε μειονότητα (οι λευκοί με τους αφροαμερικάνους, οι αφροαμερικάνοι με τους μεξικανούς..)- μιά κοινωνία τόσο φυλετικά και πολιτικά μπερδεμένη που μοιάζει σχεδόν ένα αδιαίρετο μίγμα, μπαίνουν απο τον Ταραντίνο σε ένα χρονολογικό σημείο που τα υπερτονίζει τόσο, όσο και το χιονισμένο σκηνικό, που ο θεατής μπορεί σχεδόν να το παραλήψει και να βουτήξει στις “λάθος” πλευρές των χαρακτήρων όπως προκύπτουν, ωστε να δεί όσα εξιστορούνται και ως δικές του πιθανές ιστορίες μίσους που με ένα άμεσο και φαντασμαγορικό τέλος λύνονται σχεδόν όλα αλλα ταυτόχρονα οδηγούνται και στο τίποτα.
Ο Ταραντίνο καταφέρνει να ειρωνευτεί τα πάντα και παράλληλα να γυρίσει ένα γουέστερν. Ο Σάμιουελ Τζάκσον σε έναν απο τους καλύτερους ρόλους του ερμηνεύει τον πιο περίπλοκο και ιδιαίτερο χαρακτήρα του έργου. Η φωτογραφία είναι προφανώς υψηλού επιπέδου, αλλα όχι κάτι παραπάνω. Το σενάριο και η σκηνοθεσία αυξανόμενης έντασης νομίζω είναι το καλύτερο κομμάτι αυτής της ταινίας.

Στα τρέιλερ θα δείτε περίστροφα, καραμπίνες, απειλητικά βλέμματα, ήχους απο πιστολιές, κάλυκες να πέφτουν στο πάτωμα του σαλούν και αρκετή υπόνοια πως θα γίνει φονικό. Η πρώτη μου σκέψη ήταν πόσοι κ ποιοί θα σκοτωθούν. Εγώ έπεσα έξω, εντελώς έξω όμως, εσύ?  (Για τους fan: εννοείται πως το σπλάτερ δεν λείπει, πως θα μπορούσε άλλωστε..)

 

 

You Might Also Like

No Comments

Leave a Reply