Thoughts

Why i love cinema

Τον αγαπώ τον κινηματογράφο. Ανέκαθεν τον αγαπούσα. Και θα τον αγαπώ για πάντα.

Η εκούσια αποστασιοποίηση κάποιου από την πραγματικότητα είναι αναμφισβήτητα αναπόσπαστο στοιχείο όλων των μορφών τέχνης, δεν είναι πουθενά όμως πιο εμφανής από ότι σε μια κινηματογραφική ταινία. Αν η μουσική είναι η τέχνη των αυτιών, και η ζωγραφική των ματιών, τότε ο κινηματογράφος είναι αναμφίβολα  η τέχνη του νου. Ο κινηματογράφος, με τόσους πολλούς τρόπους, αποτελεί μέσο της ψευδαίσθησης. Αυτό μπορεί να ερμηνευθεί ως η απλή προβολή εικόνων σε γρήγορη διαδοχή δημιουργώντας την επίφαση της κίνησης.

Σε ένα βαθύτερο επίπεδο ωστόσο, η αφηγηματική ταινία αποτελεί την πλήρη βύθιση σε έναν εντελώς διαφορετικό κόσμο στον οποίο θα πρέπει, αν θέλουμε να έχουμε μια αποτελεσματική και ενδιαφέρουσα εμπειρία, να είμαστε σε θέση να περπατήσουμε στη ζωή των ανθρώπων αυτού του τόσο διαφορετικού κόσμου σαν να  ήταν η δική μας ζωή.

Ο κινηματογράφος μας δίνει ένα σπάνιο και θαυμάσια οικείο δώρο: την ικανότητα να βλέπουμε τον κόσμο μέσα από ένα άλλο ζευγάρι μάτια. Αντιλαμβανόμαστε επίσης, ότι δεν είμαστε μόνοι, αλλά ότι οι άλλοι μοιράζονται τους ίδιους φόβους και τις ίδιες ανησυχίες με εμάς εδώ και αιώνες. Επειδή ο κινηματογράφος καθρεφτίζει τόσο καλά τη λειτουργία του νου, συχνά ασυνείδητα βλέπουμε τους εαυτούς μας  ή έστω κάποια χαρακτηριστικά αυτών να αποτυπώνονται πάνω σε κάποιους κινηματογραφικούς χαρακτήρες. Οι ήρωες των ταινιών δεν υπάρχουν απλώς για να μας διδάξουν πως να είμαστε ενδεχομένως το καλύτερο που μπορούμε αλλά στην πραγματικότητα μας επιτρέπουν να ζούμε έκτακτα διαφορετικές ζωές. Καταπληκτικό, δε νομίζεις;

Οι ταινίες μπορούν να γίνουν τόσο συναισθηματικές επειδή είναι τόσο άρρηκτα συνδεδεμένες με τον πραγματικό κόσμο. Σχεδόν όλες οι άλλες μορφές τέχνης απαιτούν από τον καλλιτέχνη να δημιουργήσει «από το μηδέν». Η πρώτη ύλη του κινηματογράφου όμως, υπάρχει στον κόσμο που ζούμε. Έτσι, είναι πολύ μικρή η διαφορά μεταξύ αναπαράστασης ενός αντικειμένου σε μια ταινία και του αντικειμένου αυτού καθεαυτού.

Όμως μη μπερδεύεσαι: ο κινηματογράφος δεν είναι απομίμηση του κόσμου που μας περιβάλλει. Αντίθετα, μου αρέσει να τον σκέφτομαι ως την ακριβή και αυστηρή καταγραφή χαοτικών και αντιφατικών πραγματικοτήτων.

Μέσω της αιώνιας μάχης μεταξύ πραγματικότητας και ψευδαίσθησης οδηγούμαστε στην καλύτερη κατανόηση της ανθρώπινης κατάστασης. Χρησιμοποιώντας την ομοιότητα του κόσμου όπως τον γνωρίζουμε, μια ταινία φωτίζει τα μονοπάτια μας και μας διδάσκει ποιοι είμαστε, πού ήμασταν και πού πάμε.

Μη σταματάτε να βλέπετε ταινίες.

Το σινεμά θα μας σώσει.

You Might Also Like

No Comments

Leave a Reply