5 things Projects

Five Things #4

«Το φως στη λάμπα τρεμοσβήνει και πεθαίνει. Ο άνεμος πετάει τα χαρτιά στο πάτωμα. Δεν μπορώ να χρησιμοποιήσω το τηλέφωνο επειδή κάποιο σύρμα στα ακουστικά αποσυνδέθηκε. Το νερό στο βάζο με τα λουλούδια εξατμίζεται και τα λουλούδια μαραίνονται και πεθαίνουν. Όλα αυτά με τραβούν στα πράγματα και στις ζωές τους. Πρέπει να επιδιορθώσω τα πράγματα, να φωνάξω ηλεκτρολόγο, να ξαναγεμίσω το βάζο, να βγω και ν’ αγοράσω άλλα λουλούδια…» γράφει ο Ian Hodder, στη Συνύφανση πιστεύοντας ακράδαντα ότι τα πράγματα παγιδεύουν, αντιστέκονται, συνυφαίνονται με τη ζωή μας και εν τέλει φτιάχνουν εμάς τους ίδιους με πολλούς τρόπους.
Τα πράγματα, που τα θεωρούμε άψυχα, εφήμερα και επιφανειακά, στην πραγματικότητα διαρκώς αλλάζουν, κινούνται, έλκονται ή απωθούνται μεταξύ τους, πάλλονται, έχουν φόρτιση, δύναμη, ταχύτητα, θερμότητα. Εν ολίγοις, είναι αυτόνομες οντότητες, έχουν μιαν ύπαρξη που «στέκεται» στον δρόμο μας και άρα δε προσπερνιέται με ευκολία, ενώ εμείς με τις καθημερινές μας δοσοληψίες στηριζόμαστε στην υποτιθέμενη σταθερότητά τους.

Το «5 things» είναι μια προσπάθεια κατανόησης του κόσμου των αντικειμένων μέσα στον οποίο επιλέγει να ζει ο καθένας από εμάς. Ενός κόσμου εντός των ορίων του οποίου άνθρωποι και αντικείμενα εμπλέκονται, αλληλεπιδρούν με απρόσμενους τρόπους, συνομιλούν. Ενός κόσμου στον οποίο τα αντικείμενα γίνονται υποκείμενα, διαμορφώνουν ταυτότητες και αφηγούνται ενδιαφέρουσες προσωπικές ιστορίες.

Untitled design(1)

Αυτό είναι το Γαρυφαλλάκι και σήμερα μας δείχνει τα πέντε πιο αγαπημένα της πράγματα και μας εξηγήσει τους λόγους για τους οποίους έχει δεθεί τόσο μαζί τους.

FullSizeRender(2)

Η μαύρη βεντάλια

Τολέδο, καλοκαίρι του 2001… από τότε τρυπώνει συνέχεια στις τσάντες μου. Έχουμε πάει μαζί, σχεδόν παντού: Στο Ηρώδειο, στο αρχαίο θέατρο της Επιδαύρου, σε μπαράκια, σε μπαλκόνια, σε ταράτσες, σε κήπους…
Η βεντάλια, εκτός από τον αέρα που σου προσφέρει, σε κάνει να νιώθεις πιο γυναίκα. Ειδικά τη στιγμή που την ανοίγεις …
Ο Εντουάρντο Γκαλεάνο στο βιβλίο του «Καθρέφτες-μια σχεδόν παγκόσμια Ιστορία» γράφει:
Οι φιλελεύθερες, όπως τις αποκαλούσαν οι αστυνομικοί του Κάντιθ, επικοινωνούσαν με συνθηματική γλώσσα.
Από τις Ανδαλουσιανές γιαγιάδες τους, είχαν μάθει τον μυστικό κώδικα της βεντάλιας και τον χρησιμοποιούσαν όταν ήθελαν να παρακούσουν το σύζυγο ή το βασιλιά: ένα αργό άνοιγμα, ένα απότομο κλείσιμο, μια σειρά από κυματιστές κινήσει, διάφορα φτερουγίσματα.
Αν οι κυρίες έσπρωχναν τα μαλλιά που έπεφταν στο μέτωπο με κλειστή βεντάλια, σήμαινε: «Μη με ξεχάσεις».
Αν έκρυβαν τα μάτια πίσω από την ανοιχτή βεντάλια: «Σ’αγαπώ».
Αν άνοιγαν τη βεντάλια πάνω στα χείλη: «Φίλησέ με».
Αν ακουμπούσαν τα χείλη πάνω στην κλειστή βεντάλια: «Δε σου έχω εμπιστοσύνη».
Αν χάιδευαν με το δάχτυλο την ανοιχτή βεντάλια: «Πρέπει να μιλήσουμε».
Αν έκαναν αέρα κι έβγαιναν στο μπαλκόνι: «Έλα έξω να μιλήσουμε».
Αν τη στιγμή που έμπαιναν έκλειναν απότομα τη βεντάλια: «Σήμερα δε μπορώ να βγω».
Αν έκαναν αέρα με το αριστερό χέρι: «Μην την εμπιστεύεσαι».

FullSizeRender(4)

Η μαύρη κούπα

Νέα Υόρκη, Αύγουστος του 2007. Έχοντας περάσει μια υπέροχη μέρα μες τα δωμάτια του Μουσείου Μοντέρνας Τέχνης και έχοντας δει αριστουργήματα στο τέλος δεν αγόρασα τίποτα από τα αντίγραφά τους, παρά μόνο αυτή τη μαύρη κούπα… Κι από τότε μόνο εκεί πίνω τον καφέ, το νερό, το τσάι, τη βότκα…

FullSizeRender(1)Vincent

Έγραψε στον αδελφό του Τεό την 26η Ιανουαρίου 1885,

Wheat is wheat, even if it looks like grass at first to townsfolk – and the other way round too. In any event -whether people like or don’t like what I do and how I do it, I know no other way but to wrestle with nature until such time as she reveals her secret.

Μτφρ.: Το σιτάρι είναι σιτάρι, ακόμα κι όταν μοιάζει με γρασίδι στην αρχή στους αστούς -και το αντίστροφο. Σε κάθε περίπτωση -αν στους ανθρώπους αρέσει ή δεν αρέσει αυτό που κάνω και πώς το κάνω, δεν ξέρω κανέναν άλλο τρόπο από το να παλεύω με τη φύση μέχρι τη στιγμή που αποκαλύπτει το μυστικό της.

iγndexΟι λαδομπογιές και τα πινέλα

Η μυρωδιά της λαδομπογιάς και η αίσθηση όταν βουτάς το πινέλο μέσα της και μετά το απλώνεις στον καμβά είναι από μόνο του θαυμάσιο. Κι έτσι μπορείς να φτιάχνεις καινούριους κόσμους… Ειδικά όταν σε τούτο περισσεύεις…

indεφσφεexΗ ομπρέλα

Την άνοιξα να τη φωτογραφίσω κι ας είναι γρουσουζιά… Αυτή η ομπρέλα έχει απλωμένη μπουγάδα στον ουρανό της, με πολλά χρώματα, σα του ουράνιου τόξου που βγαίνει μετά τη βροχή. Τότε μόνο την κλείνω για να το δω. Επειδή είναι αυτή η ομπρέλα την ανοίγω όταν βρέχει, αλλιώς θα προτιμούσα να βρέχομαι.

Judy Garland, “Over the Rainbow” από τον Μάγο του Οζ (1938)

https://www.youtube.com/watch?v=1HRa4X07jdE

You Might Also Like

No Comments

Leave a Reply