Culture Read

BOOKS TO LOVE – ΣΚΕΨΗ/ΤΑΞΙΝΟΜΗΣΗ

«Αυτός ο πανικός να μη χαθούν τα ίχνη μου συνοδεύτηκε από μια μανία να κρατώ και να ταξινομώ. Φύλαγα τα πάντα: τις επιστολές με τους φακέλους τους, τα αποκόμματα από τα εισιτήρια του κινηματογράφου, τα αεροπορικά εισιτήρια, τις αποδείξεις, τα στελέχη των μπλοκ επιταγών, τα διαφημιστικά, τα ταχυδρομικά ειδοποιητήρια, τους καταλόγους, τις προσκλήσεις, τα περιοδικά, τους ληγμένους μαρκαδόρους, τους άδειους αναπτήρες, μέχρι και τις αποδείξεις πληρωμής του γκαζιού και του ηλεκτρικού για ένα διαμέρισμα όπου δεν έμενα πια εδώ και έξι χρόνια και ενίοτε περνούσα όλη τη μέρα να ξεδιαλέγω και να ξεδιαλέγω , φανταζόμενος μια ταξινόμηση που θα κάλυπτε κάθε χρόνο, κάθε μήνα, κάθε μέρα της ζωής μου»

Ανέκαθεν η μνήμη, ή για να το θέσω καλύτερα, ο φόβος της λήθης είναι κάτι που με απασχολεί πολύ. Συλλέγω ό,τι μπορείς να φανταστείς, είμαι φρικιό της κατοχής πραγμάτων τα οποία ανά πάσα στιγμή μπορούν μόλις τα δω, μυρίσω, αγγίξω να μου θυμίσουν καταστάσεις, πρόσωπα, μέρη, εμπειρίες. Για αυτόν ακριβώς το λόγο, από τις πρώτες κιόλας γραμμές του βιβλίου ένιωσα τον Περέκ δικό μου άνθρωπο, αισθάνθηκα πως δεν είμαι μόνη και πως αυτό που κάνω τελικά δεν είναι και τόσο παράταιρο, πως και κάποιοι άλλοι εκεί έξω νιώθουν ακριβώς σαν και μένα. Φοβούνται πως θα ξεχάσουν και για να διαφυλάξουν τις μνήμες στοιβάζουν πράγματα σε ντουλάπες και βαλίτσες, πράγματα που είναι ικανά και μετά από πάρα πολλά χρόνια να ανασύρουν μια ανάμνηση που ενδεχομένως αλλιώς να μη θυμόντουσαν.

Ο Περέκ όλη του τη ζωή δεν έκανε τίποτα άλλο παρά να αυτοβιογραφείται συνεχώς. Επειδή, όπως επανειλημμένως ο ίδιος έχει τονίσει στα γραπτά του, δε διαθέτει προσωπικές μνήμες από τα παιδικά του χρόνια, προσπαθεί από νωρίς μέσα από τη διαδικασία της συγγραφής να συμφιλιωθεί με αυτό το κενό, κενό που τον έχει καθορίσει. Στο συγκεκριμένο βιβλίο λοιπόν, κατοικούν κάποιες προσωπικές σκέψεις του για τη σχέση που υπάρχει ανάμεσα στη σκέψη και την ταξινόμηση. Ο συγγραφέας δοκιμάζει συνεχώς τα όρια και τις αντοχές της μνήμης του. Η γραφή για αυτόν είναι το μόνο μέσον για να συμφιλιωθεί όπως ο ίδιος έχει συχνά αναφέρει, με τον εαυτό του και τον κόσμο, το μόνο μέσο για να καταφέρει να μη ξεχάσει κάτι.

Προγραμματίζει, καταγράφει και ταξινομεί με μανιακή ακρίβεια τα πάντα: τα όνειρά του, τα δωμάτια στα οποία βρέθηκε και κοιμήθηκε, τις γειτονιές στις οποίες κατοίκησε, τα φαγητά και τα ποτά που έτυχε να δοκιμάσει, τις αναμνήσεις των παιδικών του χρόνων, πολλές συνταγές μαγειρικής, καρτ ποστάλ που έστειλε και καρτ ποστάλ που έλαβε, εισιτήρια από ταξίδια που έχει πραγματοποιήσει, εισητήρια από συναυλίες και κινηματογραφικές προβολές. Αυτό ήταν και το κύριο υλικό από το οποίο προέκυψαν τα περισσότερα βιβλία και άρθρα του.

Στη χώρα του Περέκ βασιλεύει το φευγαλέο, το αποσπασματικό, η μνημείωση του μηδαμινού, το απρόβλεπτο, οι διάσπαρτοι συνειρμοί,  το άναρχο, το κάπως επιβεβλημένο, το πολύ προσωπικό, το εκτεθειμένο.

Πολύ αγαπημένα μου κεφάλαια

Μικρές σημειώσεις για την τέχνη και τον τρόπο να ταχτοποιούμε τα βιβλία μας

Δώδεκα λοξά βλέμματα, κεφάλαιο στο οποίο είναι εμφανής η επιρροή του Περέκ από το σύστημα της μόδας του Barthes

perec_lit

You Might Also Like

No Comments

Leave a Reply