Thoughts

4 photographs what i love and the story behind them

Αγία Παρασκευή. Είχα καιρό να τη δω και για αυτό αποφασίσαμε πως θα έμενα στο σπίτι της το βράδυ για να προλάβουμε να τα πούμε αλλά και να τραβήξουμε και κάποιες φωτογραφίες. Η παραπάνω φωτογραφία είναι μια από τις πολλές που τραβήξαμε τελικά εκείνη τη νύχτα και τολμώ να πω η αγαπημένη μου. Μια φωτογραφία διχοτομημένη που από τη μια υπάρχει ζωή και από την άλλη σκοτάδι.

Εκείνη τη νύχτα θα τη θυμάμαι σαν την πιο παραγωγική της ζωής μου. Δε ξέρω πως να στο εξηγήσω, σα να έγινε ένα μπαμ και έβγαζα τη μια ωραία φωτογραφία μετά την άλλη. Θυμάμαι πως δε με πήρε ποτέ ο ύπνος πραγματικά και θυμάμαι την επόμενη να μπαίνω στο Β5 και να κάνω τον πιο γλυκό ύπνο της ζωής μου, φέρνοντας πάλι και πάλι στο μυαλό μου τις φωτογραφίες που είχα τραβήξει το προηγούμενο βράδυ.

makrinapetropoulou1Εξάρχεια. Κόκκινος καναπές, μια βιβλιοθήκη, πολλά καδράκια στον τοίχο. Μπαλκόνι που κοιτάει στον φωταγωγό, μικρό και στενάχωρο. Η Χ. έχει έρθει σπίτι σκαστή από τη σχολή, της φτιάχνω καφέ και καθόμαστε να τα πούμε. Λίγο μετά – ως συνήθως – ξεκινάμε το παιχνίδι με τη φωτογραφική μηχανή. Τι όμορφα που ήταν τότε, που υπήρχε χρόνος.

Η φωτογραφία αυτή ήταν εξαρχής σχηματισμένη στο μυαλό μου πριν την τραβήξω. Ήταν αυτό που λέμε προμελετημένη. Θυμάμαι να της λέω φόρα τα παπούτσια σου για να βγεις έξω, το μπαλκόνι είναι βρώμικο. Και αμέσως μετά θυμάμαι να βγαίνει πρώτα αυτή και μετά εγώ καθώς δε χωρούσαμε να βγούμε και οι δυο μαζί την ίδια στιγμή. Της φόρεσα την περούκα, της έδωσα την κορνίζα να την κρατήσει, της είπα να σταθεί πιο δεξιά για να φαίνεται λιγάκι το παντζούρι και έπειτα πάτησα το κλίκ. Αυτό ήταν.

Τα χρόνια εκείνα τα αθώα, τραβούσα φωτογραφίες γιατί περνούσα καλά, δε με ένοιαζε τίποτα πέρα από την αστραπιαία χαρά του κλικ και της προετοιμασίας πριν από αυτό. Οι φωτογραφίες μετά εκτελούσαν ένα και μόνο χρέος: τη διαφύλαξη της εκάστοτε μνήμης. Δεν τις αποθήκευα μεθοδικά, δεν κρατούσα αρχείο, ήμουν τσαπατσούλα ακόμα και σε αυτό. Όταν λοιπόν μου ζητήθηκε προς δημοσίευση από το περιοδικό Φωτογράφος δε βρήκα πουθενά το αρνητικό της και έτσι δε δημοσιεύτηκε ποτέ. Και τώρα που το σκέφτομαι γελάω και λέω, καλύτερα έτσι. Γιατί αυτή η φωτογραφία πάντα θα μου θυμίζει την αθωότητα με την οποία αντιμετώπιζα τη φωτογραφική διαδικασία από την αρχή της μέχρι το τέλος της.

1385977_736308739716631_537973424_nΔιδότου. Χειμώνας. Δυο χέρια ήρεμα αναπαύονται ανάμεσα σε λουλούδια. Εκείνη την περίοδο είχα πάθει κάτι με τα λουλούδια. Και την πλήρωναν οι καημένες οι φίλες μου που έπρεπε να ποζάρουν κάθε φορά και με πιο αλλόκοτο τρόπο. Η Α. περιμένει καρτερικά και εγώ προσπαθώ εναγωνίως να βρω το κάδρο μου. Και να το. Γκρι και σκυθρωπό.

1374344_732250253455813_1346189405_nΦοιτητικές εστίες. Κοκκινοπούλου. Περίοδος εξεταστικής, μήνας Σεπτέμβριος. Ένα κρεβάτι, ένα τραπέζι και ένα γραφείο. Θα ήταν κοντά δυο μήνες που ήμασταν μαζί. Κουβαλούσα μαζί μου την κάμερα, μια μικρούλα compact της πλάκας, για να είμαι σε ετοιμότητα και να μπορώ να τραβάω τα αριστουργήματά μου πάντα και παντού. Κάθε βράδυ μετά το αναγνωστήριο πηγαίναμε εκεί για ύπνο. Λίγο πριν πέσουμε καθόμασταν στον καναπέ που είχαμε βγάλει στο μπαλκόνι. Κάποιες από τις πιο ωραίες νύχτες της ζωής μου της έζησα σε εκείνο το μικροσκοπικό δωμάτιο με τον κύριο της φωτογραφίας, η οποία τραβήχτηκε ένα γλυκό ξημέρωμα.

You Might Also Like

No Comments

Leave a Reply