Watch

Νύχτες Πρεμιέρας – Δευτέρα 26 Σεπτεμβρίου

Δευτέρα 26 του μήνα. Ώρα 17.30. 1η στάση κινηματογράφος ODEON OΠΕΡA αίθουσα 1. Φτάνω και βρίσκω πάρα πολλούς φίλους και γνωστούς, αγκαλιαζόμαστε, φιλιόμαστε, μιλάμε λιγάκι για τις διακοπές του καλοκαιριού που πέρασαν και μετά μοιραζόμαστε το άγχος της προβολής που έπεται. Βλέπετε, το Ε’ Διαγωνιστικό Ελληνικών Ταινιών Μικρού Μήκους, ξεκινά με το 2 ½ : ταινία του Χρήστου Νταμπακάκη στην οποία συμμετείχα ως βοηθός σκηνοθέτη. Ταινία που δημιουργήθηκε στο πλαίσιο του μαθήματος «Παραστατικές Τέχνες» (διδάσκοντες: Γ. Ανδρεάδης και Δ. Νάκος) του Π.Μ.Σ. «Πολιτιστική Διαχείριση» του Τμήματος Ε.Μ.ΠΟ. του Παντείου Πανεπιστημίου και αποτελεί το προϊόν της κατάρτισης ως προς τη θεωρία και την πράξη του κινηματογράφου. Δε θα πω τίποτα για την ταινία αυτή γιατί σε καμία περίπτωση δε θα μπορέσω να μιλήσω αντικειμενικά όσο και αν το θέλω και όσο και αν το προσπαθήσω. Το ίδιο θα κάνω και για την ταινία «Η Αλίκη στο καφέ» του Δημήτρη Νάκου, καθηγητή μου στο Π.Μ.Σ. όπως προανέφερα, για τον ίδιο ακριβώς λόγο: δε θα μπορέσω ούτε εδώ να είμαι αντικειμενική.

untitled-design

Θα συνεχίσω λέγοντας πολύ λίγα για το Phantom Limb του Μιχάλη Φελάνη: όμορφα κάδρα, ενδιαφέρουσα σκηνοθεσία και ένα σενάριο που δε με ενθουσίασε.

Το «Χρήστος και Δήμητρα» της Αμέρισσας Μπάστα είναι μια ταινία πολύ γλυκιά και πολύ χαριτωμένη. Πρωταγωνιστούν δυο παιδιά κουκλάκια, τη μουσική έχει υπογράψει ο Νίκος Κυπουργός και φιλοδοξεί να μας πείσει πως η ζωή είναι ωραία και πως δεν πρέπει να σταματήσουμε να πιστεύουμε στη μαγεία όσο μεγάλοι και αν γίνουμε.

Το Sternenkind του Δανιήλ Μίχαλου, είναι μια ταινία που δε μου άρεσε σχεδόν καθόλου, για αυτό και επιλέγω να μην πω τίποτα.

Άφησα για το τέλος την ταινία που έκλεψε την καρδιά μου: το Νεμέρτσικα του Αυρήλιου Καρακώστα. Πρωταγωνιστής είναι ένας μεσήλικας. Η γυναίκα του πεθαίνει και εκείνος δε μπορεί να σταματήσει να τη σκέφτεται και για αυτό το λόγο αποφασίζει να διασχίσει τον τόπο στον οποίο τη γνώρισε και την αγάπησε, στον τόπο που έζησαν παρέα. Καθώς λοιπόν προχωρά, υπέροχες εικόνες από ηπειρωτικά, μοναδικά τοπία παρελαύνουν μπροστά από τα μάτια των θεατών. Όλα αυτά συνοδεύονται από παραδοσιακή μουσική, την οποία τραγουδούν γυναίκες φωνές. Η ταινία είναι ένα μικρό ποίημα, μια παράξενη ωδή για έναν έρωτα που κρατάει ακόμα και όταν η καρδιά του ενός από τους δυο σταματήσει να χτυπάει.

Φεύγω κακήν κακώς από το σινεμά, ορμάω σε ένα ταξί και πηγαίνω σφαίρα προς την Αλεξάνδρας. 2η στάση Κινηματογράφος Δαναός. Δε θέλω να χάσω ούτε λεπτό από το «Άνθος» του Κλαούντιο Τζοβανέζι. Και ευτυχώς δεν έχασα.fiore_h_2016

Η Ντάφνε είναι ένα παιδί. Η Ντάφνε είναι φυλακισμένη. Η ιστορία μίας έφηβης βγαλμένη από τον δρόμο και τις σκοτεινές συνοικίες της Ιταλίας, όπου η φτώχεια, το γρήγορο χρήμα, η αντιδραστικότητα, η εφηβεία και ο έρωτας σμιλεύουν τον χαρακτήρα μιας ηθοποιού που οι παραγωγοί την τραβήξανε μέσα από ένα ρεστοράν όπου δούλευε για να την κάνουν πρωταγωνίστρια και αυτή με τη σειρά της αποθέωσε το ρόλο με μια καταπληκτική ερμηνεία. Επίσης αρκετά από τα μέλη του cast της ταινίας, όπως μας είπε η ίδια τρέμοντας από άγχος και νευρικότητα μετά το τέλος της ταινίας, ήταν φυλακισμένοι και συμμετείχαν στη θεατρική ομάδα των φυλακών, ένας εκ των οποίον και ο συμπρωταγωνιστής της.

Η ταινία αφηγείται μια ιστορία “επιβίωσης” μέσα σε μια φυλακή ανηλίκων, όπου μέσα στην καταστολή, τις στερήσεις και την τιμωρητική διάθεση του συστήματος θριαμβεύει ο έρωτας σαν ένα παράθυρο ελπίδας πέρα από τα κάγκελα και την πραγματικότητα που τρώει τα νιάτα δύο παιδιών. Σε μια ηλικία που τα χρόνια φυλάκισης μοιάζουν με αιώνες. Μέσα σε αυτό το πλαίσιο κριτικάρεται ένα ολόκληρο κοινωνικό περίβλημα, όπου ο πατέρας της Ντάφνε είναι πρώην κατάδικος σε αναστολή. Που η ζωή της πριν τη φυλακή είναι γεμάτη βία, άγχος, και σκληρότητα. Μια ζωή που δεν επιλέγει αλλά μεγαλώνει μέσα στα όρια της. Όρια, των οποίων την προέλευση δεν καταλαβαίνει μέσα στο εφηβικό φαντασιακό προς το εφικτό. Απογοητευμένη γιατί όσο και αν “παίζει” σύμφωνα με τους εκάστοτε κανόνες το παιχνίδι της ζωής της, είναι συνέχεια χαμένη. Ποιος μπορεί να κρίνει αυτό το κορίτσι αρνητικά όταν βλέπει την κόσμο μέσα από τα μάτια του; Μάτια γεμάτα μίσος, έκρηξη και απογοήτευση στην αρχή ενώ στη συνέχεια πράα και γαλήνια μπροστά σε ένα έρωτα που περνάει διακυμάνσεις, γίνεται ψύχωση και στο τέλος ελευθερωτής. Η ένταση που περνάει βγαίνοντας απ τη φυλακή μοιάζει λυτρωτική και αν και χιλιοπαιγμένη είναι απ τις λίγες φορές που νιώθεις τόσο έντονα την κορύφωση της, που νιώθεις πως δεν πρόκειται να μπει ξανά εκεί μέσα με τη θέληση της και είναι ουσιαστικά ένας προάγγελος του τέλους.

Είναι μια ταινία που μιλάει για την ελευθερία, για τη ζωή και για το σωφρονισμό ως μια σύγχρονη συνταγή αποστείρωσης και κανονικοποίησης κάθε πλάσματος ανεξαρτήτου ιδιομορφίας, προέλευσης και προοπτικών. Το story είναι καθηλωτικό, και το τέλος αν και αγχωτικό τόσο ελπιδοφόρο και γεμάτο προοπτικές που με έβγαλε από την αίθουσα γεμάτη νεύρα για την αδικία και την καταπίεση που έφαγε στα μούτρα αυτό το κορίτσι αλλά και με μια εφηβική τσίτα που με ανανέωσε. Ναι! κάτι γίνετε στο Ιταλικό σινεμά, ίδωμεν..

 

*στην κεντρικη φωτογραφία του άρθρου η Daphne Scoccia την ώρα που απαντούσε στις ερωτήσεις μας

You Might Also Like

No Comments

Leave a Reply