Watch

Νύχτες Πρεμιέρας – Τετάρτη 28 Σεπτεμβρίου

Σήμερα ξεκινώ με ανταπόκριση από το Ζ’ Διαγωνιστικό Ελληνικών Ταινιών Μικρού Μήκους!

«Pet» του Χρήστου Μωραΐτη

Ο μικρός Δημήτρης είναι μοναχοπαίδι μιας πλούσιας οικογένειας. Η γιαγιά του – ο μόνος άνθρωπος που τον φρόντιζε και τον αγαπούσε – έχει μόλις πεθάνει. Και ενώ ο πιτσιρικάς προσπαθεί να διαχειριστεί το χαμό της, οι κατά τα άλλα εντελώς απόντες γονείς του παίρνουν μια οδυνηρή απόφαση για λογαριασμό του. Μια σύντομη ιστορία ενηλικίωσης που θα συμβεί με κρότο και θα σε τραντάξει συθέμελα.

«Ευρυπίδου 14» του Μιχάλη Δημητρίου

Οδός Ευρυπίδου 14: πρόσφυγες, άστεγοι και άνεργοι άνθρωποι βρίσκουν προσωρινά καταφύγιο στον όγδοο όροφο μιας πολυκατοικίας στο κέντρο της Αθήνας. Ο κύριος Κώστας και η γυναίκα του κάνουν μια από τις πιο όμορφες και ουσιαστικές προσπάθειες για να βοηθήσουν συνανθρώπους τους που έχουν ανάγκη. Ένα ντοκιμαντέρ μικρό, λιτό όμως πολύ περιεκτικό και ανθρώπινο. Θα σου αφήσει μια αίσθηση περίεργης γλύκας και ίσως σε κάνει να σκεφτείς πως τελικά ακόμα υπάρχει ελπίδα σε αυτόν τον κόσμο.

«Βύθισμα» της Πολύμνιας Παπαδοπούλου-Σαρδέλη

Δυο άνδρες (πατέρας και γιος) και ένα σπίτι. Ο πρώτος θέλει να ζήσει την υπόλοιπη ζωή του εκεί μέχρι το θάνατο, ο δεύτερος θέλει να το επισκευάσει και να το πουλήσει. Μια ταινία για την επιστροφή, την αντάμωση, τις προσωπικές διαφορές και τη δύσκολη σχέση πατέρα-γιου. Καθόλου διάλογος, μόνο φυσικοί ήχοι και όμορφες εικόνες.

«Twist» του Μιχάλη Παπαντωνόπουλου

Το συμβούλιο των καθηγητών ενός σχολείου καλείται να πάρει μια δύσκολη απόφαση. Ένας μικρός χώρος δράσης, γρήγοροι διάλογοι, σφιχτό σενάριο. Μια ταινία με ρυθμό που σε ξυπνάει.  Γενικώς.

«Αλεπού» της Ζακλίν Λέντζου

Μια πολύ απλή ιστορία που διαδραματίζεται στην Αθήνα κατακαλόκαιρο. Ένα σπίτι με τρία παιδιά, μια μάνα, ένα σκυλί που πεθαίνει. Ένα σπίτι ακατάστατο αλλά ταυτόχρονα γεμάτο ζωντάνια. Η αδελφική αγάπη θα έρθει αντιμέτωπη με το πιο οδυνηρό γεγονός. Όλα θα αλλάξουν σε μια στιγμή. Είναι μια ταινία που περιγράφει μια σκληρή πραγματικότητα με έναν τρόπο όμως γλυκό, φωτεινό και αγαπησιάρικο.

 

au-revoir-les-infantsAu revoir les enfants του Λουί Μαλ

Ο Λουί Μαλ βουτάει για μια ακόμα φορά μέσα στο κινηματογραφικό πανί για να φέρει στην επιφάνεια τις πιο λεπτές γραμμές συμπεριφορών και στιγμιοτύπων μιας ιστορίας. Αυτή τη φορά εν μέσω μιας έντονα διχαστικής περιόδου, την περίοδο της κατοχής στη Γαλλία, αφηγείται μια ιστορία ενηλικίωσης Όπως συνέβη ‘άλλωστε και με Έλληνες σκηνοθέτες, οι φιλογερμανοί Γάλλοι φασίστες είναι αυτοί που τραβούν το βλέμμα του σκηνοθέτη πιο πολύ και από τους κατακτητές ίσως γιατί εν τέλη πονάει και πιο πολύ η εσωτερική προδοσία. Ωστόσο δεν δείχνει μόνο τα πρόσωπα αλλά και το πιο σπάνιο σε μερικές περιπτώσεις, τους περίεργους λόγους που οδήγησαν κάποιους από την γαλλική αντίσταση στο να γίνουν καταδότες.

Συμβολικό ή όχι, εδώ ο καταδότης είναι ένας σακάτης φτωχός μαθητής, που κάνει λαθρεμπόριο με τα τρόφιμα που παίρνει από τα πλουσιόπαιδα.
Κι όμως αυτή είναι μια δευτερεύουσα ιστορία που παίζεται στο πίσω μέρος της εξέλιξης της ταινίας, σε πρώτο πλάνο βλέπουμε μια παιδική φιλία ανάμεσα σε δύο αγόρια να γεννιέται μέσα από την παιδική κόντρα και να εξελίσσεσαι μέσα από τον αμοιβαίο θαυμασμό. Οι δύο αναγνώσεις δένουν αριστουργηματικά, και το εβραϊκό θρήσκευμα του ενός από τα δύο αγόρια δίνει μια πρόγευση για το που θα οδηγηθεί η ιστορία. Αυτό που κάνει εντύπωση, σε αντίθεση με την αμερικάνικη φιλμογραφία γύρω από τη φίλια στην παιδική ηλικία είναι πως δεν παρουσιάζεται αθώα, ρομαντική και αγγελικά πλασμένη. Έχει μια ωριμότητα, που μοιάζει τόσο πραγματική σαν αυτές που μπορεί να βίωσες και εσύ στο σχολείο σου. Τα αγόρια του οικοτροφείου μετέχουν ενεργά στο τί γίνεται γύρω τους. Βλέπουν εικόνες με πορνό, παίζουν ξύλο, καπνίζουν και σπάνε πλάκα μεταξύ του. Άλλα και με παιδικές αντιδράσεις: με φόβο, με αποφάσεις που προκύπτουν από καθαρά ιδανικά παρόλο που δεν καταλαβαίνουν τί ακριβώς συμβαίνει γύρω τους και γιατί, περιγράφονται οι χαρακτήρες δύο αγοριών και μιας κοινωνίας γύρω τους. Στο τέλος κατάλαβα πλέον πως και αυτοί είναι παρμένοι από πραγματική ιστορία, καθώς στο τέλος εν ήδη ντοκιμαντέρ μας περιγράφεται και η συνέχεια ή όχι των χαρακτήρων.
Όπως και στο “Ο Μιλού τον Μάη” ο Μαλ δεν ξεχνάει να κάνει προφανείς αλλά και έμμεσες ταξικές αναφορές γι αυτούς που έχουν μείνει σε μια τέτοια περίοδο προστατευμένοι στα εσωτερικά της χώρας και ενώ μαίνεται η Γαλλική αντίσταση. Αυτή τη φορά το ταξικό στοιχείο απέναντι στους πλούσιους γονείς βάζει ο διευθυντής και ιερωμένος του Ιδιωτικού σχολείου μέσα από το Ευαγγέλιο και τα λόγια του. Ο οποίος ταυτόχρονα διακινδυνεύοντας την ίδια του τη ζωή και μακριά από ιδεοληψίες που είναι τόσο σύγχρονες και στις κοινωνίες μας, βάζει παράνομα τα φτωχά παιδιά των Εβραίων να παρακολουθήσουν το Καθολικό πρόγραμμα των πλουσιόπαιδων του Παρισιού.

Σίγουρα, η ιστορία αφηγείται μια στιγμή ενηλικίωσης αλλά όσα συμβαίνουν παράλληλα είναι αυτά που την κάνουν τόσο πλούσια και μοναδική. Η τελευταία σκηνή ναι, θα σε λυγίσει και ίσως δακρύσεις σε αυτό το τελευταίο χαμόγελο. Απίστευτη.

You Might Also Like

No Comments

Leave a Reply