Watch

Nύχτες Πρεμιέρας – Πέμπτη 29 Σεπτεμβρίου

Ξέρω πως σου γράφω με μια σχετική χρονοκαθυστέρηση και ζητώ συγγνώμη για αυτό αλλά δε μπορούσα να κάνω διαφορετικά. Και τώρα, αφού απολογήθηκα καλά καλά ας ξεκινήσω να σου πω για τις υπόλοιπες ταινίες που είδα στο Φεστιβάλ. Σήμερα θα σου γράψω για 2 ταινίες και αύριο ευελπιστώ να γράψω για τις δυο τελευταίες και να κλείσω αυτόν τον κύκλο δημοσιεύσεων  που έχει να κάνει με τις Νύχτες Πρεμιέρας. Ευελπιστώ του χρόνου, αυτό το blog να υπάρχει, εγώ να πάω ξανά στις Νύχτες, αλλά να είμαι πιο εντάξει απέναντι σου όσον αφορά τους χρόνους που χρειάζομαι για να σου κάνω μια καθόλα σωστή ανταπόκριση. Φλυαρώ όμως οπότε ας επιστρέψουμε στο θέμα.

p4955-ade-007

Όλοι οι άλλοι του Μάρεν Αντε

Αυτή ήταν μια ταινία που θα μου μείνει και για αρκετό και θα κυκλοφορεί στο κεφάλι μου για διάφορους λόγους. Ναι, ταυτίστηκα. Ναι, θα την ξανάβλεπα όσο περίεργη και αν μου φάνηκε στην αρχή μέχρι να καταλάβω τί πραγματικά συμβαίνει με αυτούς τους δύο.
Ίσως γιατί δεν υπάρχει μόνο ένας τρόπος να αφηγηθείς τον έρωτα, ίσως γιατί βγαίνει έξω από την πεπατημένη στο πώς δομεί δύο ώριμες, ολοκληρωμένες προσωπικότητες μέσα από τις αντιθέσεις τους και πως εμφανίζει τις υποχωρήσεις που κάνουν εκατέρωθεν. Όλα αυτά, προκειμένου να ζήσουν μέσα σε μία στοργικότητα που ξεπροβάλει αρχικά μόνο από την απομόνωσή τους σε ένα απομακρυσμένο τόπο. Βιώνουν έντονα ένα πάθος που από την πλήρη ευτυχία θα οδηγηθούν στην αποστασιοποίηση όταν πλέον βγαίνουν από αυτόν τον ασφαλή ιδιωτικό χώρο και μοιάζουν στην αρχή περίεργοι ή εκκεντρικοί. Τόσο που σχεδόν δεν τους κατανοείς, αλλά μάλλον είναι απλά έξω από τα νερά τους. Ώσπου ξαναέρχονται ενώπιος ενωπίω, γυμνοί από το κοινωνικό περίβλημα, τα πρέπει και “Όλους τους άλλους” και πλέον σου μοιάζουν οικείοι σαν να κοιτάς στον καθρέφτη.
Ο τρόπος που αφηγείται τον φόβο μέσα σε μια σχέση αλλά και την ανάγκη για τον προσωπικό χώρο και χρόνο, την επιβολή και την επιφανειακή επικράτηση του ενός είναι πραγματικά ενδιαφέρον. Όπως και τον αλτρουισμό του να προστατεύσεις τον άνθρωπο σου αποκαλύπτωντάς του είτε μέσα απ τις επιλογές του τα λάθη του είτε εν τέλει και κατάμουτρα. Πληγώνοντας προκειμένου να βοηθήσεις κάποιον που νοιάζεσαι.
Ίσως μερικά από αυτά τα έχεις βιώσει στη ζωή σου και εσύ όπως παρουσιάζονται, χωρίς φανφάρες, εκρήξεις και γκροτέσκο ύφος. Ίσως αυτό που μου άρεσε είναι ότι δεν γέρνει προς κάποια πλευρά. Κανείς τους δεν έχει δίκιο και θα έλεγες ίσως “αφού δεν ταιριάζουν, ας χωρίσουν τα παιδιά να τελειώνουμε..”
Μια τόσο έντονη αλλά και έμμεση αφήγηση μια σχέσης και των διακυμάνσεων της. Με την ηρωίδα σε μια υπέροχη ερμηνεία και τόσο “μέσα” στο ρόλο που νομίζεις πως όλη η ταινία είναι ένας δικός της αυτοσχεδιασμός. Με τον έρωτά τους να μοιάζει πραγματικός, όχι ανάμεσα σε δυο νέα αγγελικά στρογγυλά πρόσωπα περιοδικού αλλά σε δύο 30άρηδες plus που δεν μοιάζουν επιτέλους! με μοντέλα (και ναι είναι όμορφοι) βιώνοντας τις καλύτερες στιγμές τους όταν όλοι οι άλλοι απουσιάζουν. Μέσα στη τόσο γεμάτη ηρεμία που οι δύο τους δημιουργούν.

Η τελευταία σκηνή θα σε λυτρώσει, θα γελάσεις και θα ψάξεις για ένα χέρι δίπλα σου.

the-lovers

Οι εραστές του Λουί Μαλ

Νεαρή σύζυγος και μητέρα, ψάχνει τρόπο να βγει από την ανία της ζωής της στην επαρχία μέσα από τα ταξίδια της στο κοντινό κοσμοπολίτικο Παρίσι. Η μητρόπολη όπως περιγράφεται από τον Λουί Μαλ εδώ, γεμάτη ευτελή πάθη, ανούσιες φιλίες, τυπικές δεξιώσεις μας δείχνει έναν κόσμο τόσο αντίθετο με τις ταινίες του, που με παραξένεψε. Έτσι είναι και ο έρωτας που συναντάει η πρωταγωνίστρια στην πόλη: ένας γιάπης ζεν πρεμιέ που γοητεύει τις κυρίες της καλής τάξης εμφανίζεται ως ο σωστός αντικαταστάτης του αδιάφορου συζύγου της.
Εν τέλει όμως δε θα αφήσει την ταινία έτσι, χωρίς να δείξει την άλλη πλευρά του νομίσματος, δεν θα του ταίριαζε ίσως αν έχω καταλάβει καλά από που προκύπτουν τα νοήματα που τον οδηγούσαν στις ταινίες του.
Έτσι, όταν η πρωταγωνίστρια κυριευμένη από ζήλια και πείσμα επισκέπτεται τον άντρα της, που μοιάζει ερωτευμένος με την δουλειά του, “άθελα” της μας ξεναγεί στα τυπογραφεία της εφημερίδας που αυτός εκδίδει. Μας βάζει με αυτό τον τρόπο σε έναν κόσμο μουτζουρομένων & χαρωπών εργατών με φόρμες εργασίας και μανίκια μελάνης για να μην λερώνονται, έτοιμων βέβαια να χαιρετίσουν τη γυναίκα του αφεντικού άλλα σίγουρα χωρίς χρόνο για ειδύλλια.
Η βάση της ταινίας είναι η ερωτική επιθυμία και έτσι περισσότερη διείσδυση στα παραπάνω δεν χωράει. Πόσο μάλλον όταν μιλάμε για τον έρωτα σε μια ηλικία που μοιάζει με ξεχασμένη υπόθεση.
Η αντίθεση, που δίνει και την ουσία στην ταινία του Μαλ, είναι πως καταφέρνει να παρουσιάσει το τέλος μιας σχέσης, όπως αυτή του ζευγαριού και παράλληλα ένα αποτυχημένο πάθος που βασίζεται μόνο σε ανούσια και υπερφίαλα συναισθήματα του πλούσιου υποτιθέμενου ζεν πρεμιέ που δειλιάζει και συρρικνώνεται μπροστά στο στιβαρό απατημένο σύζυγο και εν τέλει φτάνει να μοιάζει πιο πολύ με μια συγκαταβατική ερωτική λύση που εκμηδενίζεται μπροστά στον άντρα της. Κυρίως όμως αυτό που μένει είναι η ανατροπή του εξολοθρευτή έρωτα που σαν από μηχανής θεός σώζει την κυρία από όλα αλλά και από την ίδια της την ύπαρξη όπως τη γνώριζε μέχρι τότε.
Μέσα από μία σχεδόν άχρονη ρομαντική περιήγηση σε έναν ατελείωτο κήπο, ο φτωχός νεαρός εραστής που μπαίνει στο story “τυχαία” ανατρέπει τις ισορροπίες της και δίνει στον έρωτα ένα μέγεθος που μπορεί να σπάσει τόσο τους υλικούς δεσμούς της γυναίκας με τα πλούτη που της έδιναν μέχρι τότε πνοή αλλά ακόμα και να υπερνικήσει το μητρικό της ένστικτο.
Η ταινία μου θύμισε πολύ Γκοντάρ στο πως παρουσίασε τη βραδινή περιπλάνηση και την τελική φυγή αλλά όλος ο υπόλοιπος χρόνος και χώρος της ταινίας που την περιβάλλει είναι απλά η υπογραφή ενός δημιουργού που δεν άφηνε καμία λεπτομέρεια ασχολίαστη και κατάφερε, σε όσες ταινίες του έχω δει να φτιάχνει έναν ολοκληρωμένο σύμπαν χαρακτήρων και μια κοινωνία που περιβάλλει όλη την ιστορία.

You Might Also Like

No Comments

Leave a Reply