Watch

Νύχτες Πρεμιέρας – Παρασκευή 30 Σεπτεμβρίου

Και ναι, τα κατάφερα! Πάρε λοιπόν το τελευταίο μου post για τις Νύχτες Πρεμιέρας. Με πολύ αγάπη και χαρά γιατί μπόρεσα να είμαι στην ώρα μου. Enjoy it!

imagen

O αποστάτης είναι μια κωμική προσέγγιση για το πόσο στραβά μπορεί να σου πάνε τα πράγματα όταν προσπαθήσεις να διαγραφείς από εκκλησιαστικά βιβλία της Ισπανικής καθολικής εκκλησίας.

Εδώ, ο μποέμ ήρωας, φοιτητής της φιλοσοφίας, φτιάχνει μια ιστορία γκαντεμιάς και χαλαρής περιπέτειας καθώς μας αφηγείται τί του συμβαίνει από την στιγμή που μπλέκεται με τη γραφειοκρατεία της Ισπανικής εκκλησίας. Τόσο οι ερωτικές του σχέσεις με την ξαδέρφη του, όσο και οι σχέση με την μητέρα του γκρεμίζονται μόλις μαθαίνει ο περίγυρος του πως πρόκειται να αποστατήσει από τον Καθολικισμό και να γίνει επίσημα Άθεος. Παρουσιάζεται ουσιαστικά μια κοινωνική πλευρά του προβλήματος της ανεξιθρησκίας, μέσα από ομάδες ανθρώπων που προσπαθούν να απαλλαγούν από το θρήσκευμά τους αλλά δεν τα καταφέρνουν γιατί η εκκλησία θέλει στα χαρτιά να εμφανίζει έναν μεγάλο πληθυσμό πιστών, όπως υπονοείται. Ωστόσο η ταινία δεν διεκδικεί καλλιτεχνικές δάφνες ούτε προσπαθεί να δει σε βάθος το θέμα της θρησκείας στις σύγχρονες δυτικές κοινωνίες και της στροφής στην αθεΐα, εκτός ίσως από μια σκηνή επιχειρηματολογίας επί της ουσίας με τον καρδινάλιο της πόλης που όμως δεν θα σας κουράσει με παραπάνω σκέψεις καθώς και αυτή είναι ολιγόλεπτη και επιφανειακή . Μένει έτσι στην ατομική οπτική που δίνει ο ήρωας. Είναι σίγουρα μια χαλαρή ταινία, με ευχάριστες στιγμές χιούμορ και μπόλικης κωμικής αθωότητας που όσο κορυφώνεται τόσο οδηγείται προς μια ιδανική έξοδο από το πρόβλημα. Τόσο το κλείσιμο της ταινίας, που σαν να διαγράφει κύκλο μας δείχνει πως γινόταν τον μεσαίωνα τυπικά η καθαίρεση, για τον οποίο ο ήρωας προειδοποιείται από την αρχή, όσο και η σουρεαλιστική σκηνή που ο καρδινάλιος εμφανίζεται σε όλα τα παράθυρα του προαυλίου της εκκλησίας σαν φαντομάς ή σαν θεός, να προσπαθεί να εκφοβίσει ή να νουθετήσει τον ήρωα μέσα στο όνειρο του, είναι μάλλον από τις πιο διασκεδαστικές σκηνές της ταινίας.
Ίσως ο μόνος προβληματισμός που μας δίνει, είναι αυτός της υποκρισίας που υπάρχει μέσα στις σύγχρονες κοινωνίες που δεν ενδιαφέρονται για την θρησκεία, τις τελετές της και τα ιερά της μυστήρια, αλλά για την κοινωνική αποδοχή μέσα από αυτήν. Έτσι σε μια εποχή που τόσο συζητάμε για τον ρόλο των θρησκειών ίσως εν τέλει κρατάει μέσα της ενδιαφέροντα επιχειρήματα για μια συζήτηση τόσο επίκαιρη.
Γιατί εν τέλει αν δεν συζητάμε για τις ταινίες και τα διαφορετικά νοήματα που μας περάσανε, γιατί να τις βλέπουμε;

You Might Also Like

No Comments

Leave a Reply