Thoughts

Goodbye Mr. Fo

Αγαπημένε Ντάριο,
Είσαι ένας από τους φίλους που κουβαλάω μέσα μου, από τότε που σε ανακάλυψα. Έχω πάντα εντός μου, μια μικρή αίσθηση ιδιοκτησίας με αυτούς που αγαπώ και έτσι σε κρατάω ακόμα κοντά μου. Τα μικρά σου, μα τόσο γεμάτα ιδέες και νοήματα βιβλία με έχωσαν για τα καλά στην λογοτεχνία. Σε μια λογοτεχνία που δεν ήξερα πως υπάρχει μέχρι τότε. Την λογοτεχνία της ανυπακοής, της αντίστασης στην βαρβαρότητα και της γελιοποίησης της κάθε εξουσίας. Ήμουν πολύ νέος, πολύ αθώος και μεγάλωσα σε καιρούς ανέφελους σε σχέση με του δικούς σου, για να μην με συνταράξει το γράψιμό σου. Μου έφερες την αφήγηση μιας εποχής, που μου παρέμενε κρυφή έως τότε και για αυτό σε ευγνωμονώ.

Ήταν επίσης η περίοδος της ζωής μου που βαριόμουν τους βαρείς, μεγάλους τόμους και έπιανα μικρά βιβλιαράκια όπως τα δικά σου, από τα καφάσια με τα μεταχειρισμένα, των βιβλιοπωλείων της Μαυρομιχάλη καθώς γύριζα σπίτι. Δύο ευρώ το ένα. Θυμάμαι να διαβάζω τις τελευταίες σελίδες από το “Οι αρχάγγελοι δεν παίζουν φλίπερ” και να γυρνάω μπρος πίσω στο βιβλίο για να καταλάβω τί είχες κάνει, πως είχες αποσυντονίσει έτσι το κεφάλι μου και πως τα είχες γυρίσει όλα ανάποδα. Ναι, είχες φοβερό ταλέντο. Θα ήλπιζα να μην είχες πάρει το Νόμπελ ή να μη το είχες αποδεχτεί, αλλά αν και πικράθηκα από αυτό, δεν αναίρεσε σε τίποτα τα προηγούμενα.
Σκέφτομαι πως είναι ίσως αστείο που, τώρα που πέθανες, βλέπω για πρώτη φορά το πρόσωπό σου. Έναν άνθρωπο που θεωρείς κάτι σαν φίλο είναι περίεργο να μην έχεις δει ποτέ το πρόσωπό του, να μην χρειάστηκε να ψάξεις πότε κάτι παραπάνω για τον ίδιο. Αλλά να που μερικές φορές δεν χρειάζεται. Σε κοίταζα κατάματα ανάμεσα στις γραμμές των έργων σου. Ειδικά αφού διάβασα όλα όσα πέρασες στη ζωή σου εσύ και η Φράνκα, σε σκεφτόμουν ψηλόλιγνο με κασκέτο ή με ανακατεμένα πυκνά μαύρα μαλλιά να περπατάς σκυφτός και συνοφρυωμένος. Όμως όχι και πάλι με κορόιδεψες, ήσουνα γελαστός, παχουλός και ευτυχής. Ευχαριστημένος από τη ζωή γιατί την διεκδίκησες και την έζησες στα μέτρα σου, παρόλο που είδες τις ιδεολογίες και τα ιδανικά σου να παροπλίζονται κάτω έναν βάρβαρο κόσμο, που εν τέλει δεν άλλαξε καθόλου από τη μέρα που τον αντίκρισες πρώτη φορά. Τώρα μόνο πλέον δεν ξέρω ποιόν να θυμάμαι εσένα όπως είσαι ή όπως σε φανταζόμουν έως τώρα; Δεν έχει νόημα μάλλον πια.

Αντίο φίλε,
Τα φιλιά μου στη Φράνκα.

You Might Also Like

No Comments

Leave a Reply