Culture Visit

A Sunday well spent

Πηγαίνοντας στο Φρυσίρα Κυριακή θα σου πρότεινα να προσπαθήσεις, έτσι λίγο αναίτια, να χαθείς στην Πλάκα. Ναι, ξέρω αν είσαι χρόνια Αθηναίος σχεδόν δε γίνεται, αλλά το να χάνεσαι εξεπιτούτου είναι στην ουσία κάτι αντίστοιχο με αυτό που νιώθεις όταν τεντώνεσαι πάνω στο κρεβάτι Κυριακή πρωί ή όταν καπνίζεις πίνοντας τον καφέ σου και πιάνεις τον εαυτό σου να κοιτάζει μισή ώρα τις γλάστρες στο μπαλκόνι πίσω απ την τζαμαρία. Είναι μια κατάσταση σχεδόν ληθαργική στην οποία πρέπει να μπεις και τα πόδια πάνε αργά από μόνα τους και ανακαλύπτεις ξανά σπίτια, δρόμους και κυρίως καθαρίζει το κεφάλι από την εβδομάδα που πέρασε. Κάπως έτσι έφτασα στο Φρυσίρα χθες.

Αρχικά να πω πως εντυπωσιάστηκα περισσότερο απο του Έλληνες ζωγράφους που δεν ήξερα και λιγότερο ίσως από τις συλλογές απο ξένους, με δυο τρείς εξαιρέσεις βέβαια. Ανακάλυψα σίγουρα τον Σκουλάκη, που είχε δυο τρεις σπουδές σε μεγάλους ξένους ζωγράφους, που με εντυπωσίασαν. Επίσης το ενδιαφέρον μου τράβηξε η τρέλα αλλά και αυτή η σκοτεινή διάθεση ( για χιούμορ;) του Λάππα που έβλεπα για πρώτη φορά και που πέθανε πολύ πρόσφατα. Η αλήθεια είναι πως απ΄ την Σύρο που είδα την έκθεση του Φειδάκη κόλλησα. Ο τύπος ήταν φοβερός, θέλω να πω, αυτή τη φορά είδα κάτι εντελώς διαφορετικό που δεν περίμενα. Μια πολύ πιο εσωτερική ματιά στο χώρο και τον τρόπο που ζούσε χωρίς κάποια διάθεση για μια τεχνική αφαίρεση και κάποια τεχνοτροπία, χρησιμοποιώντας έναν απλό αφηγηματικό ρεαλισμό που σε τραβάει κοντά του. Ο Rustin Jean που τον είχα ξαναδεί σε μια έκθεση του Φρυσίρα, είναι πάντα εκεί για να παίξει με τα όρια της σεξουαλικής απεικόνισης και να προκαλέσει ένα μικρό σοκ στην σεμνοτυφία σου. O Van Boekel Henk θα σε κάνει να αναρωτηθείς αν είναι το παιδί του Diego Riviera ή του Van Gogh, πολύ ωραίοι πίνακες και άκρως αντίθετοι μεταξύ τους. Επίσης μην ξεχάσεις να περάσεις κοντά από τις προσωπογραφίες του Γράβαλου για να δεις πως χρώματα φαινομενικά άσχετα με το θέμα, μπαίνουν τόσο αρμονικά σε μια προσωπογραφία και σίγουρα θα σε τραβήξουν οι μεικτής τεχνικής πίνακες του Κεσσανλή.
Αν κάνεις αυτό που σου είπα στην αρχή, θα δεις και τα υπόλοιπα πιο εύκολα, μην πας καθημέρινη και μετά τη δουλειά. Απόλαυσέ τη την έκθεση και την βόλτα στην Πλάκα μαζί.

You Might Also Like

2 Σχόλια

  • Reply
    Maja
    24 Οκτωβρίου 2016 at 22:29

    Το έργο με τη μαύρη σιλουέτα ποιανού είναι; Της Κατράκη είναι ή απλώς θυμίζει την Κατράκη;

    • mm
      Reply
      M.girl
      25 Οκτωβρίου 2016 at 07:56

      Αν μιλάμε για το ίδιο – Κορίτσι με περιστέρι, 1979 – ναι, είναι της Κατράκη!

    Leave a Reply