Culture Watch

Άγριος Σπόρος

Η Nτάνι Γιαννακοπούλου, ο Ηλίας Βαλάσης και ο Τάκης Σπυριδάκης δίνουν φόρμα και πνοή σε ένα έργο του Γιάννη Τσίρου που παίζεται για δεύτερη χρονιά στο θέατρο Eπί Κολωνώ, σε σκηνοθεσία Ελένης Σκότη.

Το έργο εξελίσσεται γύρω από την εξαφάνιση ενός τουρίστα στην παραλία που ο Σταύρος και η κόρη του διατηρούν μια αυθαίρετη παραδοσιακή καντίνα. Αλλά η αυξανόμενη ένταση της εξιχνίασης του υποτιθέμενου εγκλήματος είναι απλά η εκρηκτική επιφάνεια πάνω στην οποία ο Τσίρος δίνει μορφή στην ελληνική παρηκμασμένη κουλτούρα του νεοέλληνα αλλά και βάθος στην απεικόνιση των σχέσεων. Προβάλλει τις αντιθέσεις μιας κοινωνίας ανταγωνιστικής, εκδικητικής και διεφθαρμένης που διαμορφώνει τους χαρακτήρες των πρωταγωνιστών, μέχρι να τους “λυτρώσει”.

Έτσι, χαρακτήρες που φαίνεται να έχουν αρχικά φιλικά αισθήματα μεταξύ τους, έρχονται σε πλήρη ρήξη, όχι επειδή το επιλέγουν αλλά επειδή τους επιβάλετε να διαλέξουν στρατόπεδο. Είναι χαρακτηριστική η ατάκα του Σταύρου προς το μπάτσο: Ο παππούς σου μου έλεγε: “Δεν ξέρω ποιό είναι το χειρότερο είδος, αυτό που δίνει τις εντολές ή αυτό που τις εκτελεί”.
Σε ένα σενάριο που δείχνει να στριμώχνει τόσο πολύ έναν άνθρωπο, που εν γένει ίσως και να αντιπαθούσες, εισάγει στοιχεία της καθημερινότητάς μας στον χαρακτήρα του, ενώ την νομιμότητα και την ηθικολογία στην πλευρά του επαρχιώτη αστυνομικού, των ξένων τουριστών και της τοπικής κοινωνίας (που νοητά απεικονίζονται ως εντολείς του) δε σου δίνει ξεκάθαρη απάντηση σε ποια πλευρά πρέπει να σταθείς.

Ο Σταύρος (Σπυριδάκης), ένας έξω καρδιά τύπος που έχεις σίγουρα γνωρίσει, η κόρη του (Γιαννακοπούλου), μια κοπέλα γεμάτη νιάτα, έρωτα και αντιδραστικότητα και ο φιλικός και κουτοπόνηρος μπάτσος (Βαλάσης) του χωριού θα σε βάλουν πολύ όμορφα μέσα στο έργο.

Αυτό που μου έκανε εντύπωση όταν βγήκα από την αίθουσα, ήταν πως ενώ έβλεπα τρεις ανθρώπους πάνω στη σκηνή, μου έφτιαξαν μια ατμόσφαιρα από τον κοινωνικό περίγυρο και την ένταση που σκέπαζε το έργο, που ήταν σχεδόν αποπνικτική.
Εκεί ακριβώς είναι και η ομορφιά αυτού του έργου. Στην βάση της ιστορίας, οι χαρακτήρες του Τσίρου δεν ήταν οι πρωταγωνιστές της αλλά απλά το επίκεντρο πολλών διενέξεων πάνω στα ίδια πρόσωπα. Πρόσωπα όμως, που είναι μέρος αυτού του τοπίου και σαν άγριος σπόρος θα φυτρώνουν ξανά και ξανά όσο και αν τους ξεριζώνουν.

(Σε όσους θελήσετε να την δείτε, για όσο παίζεται ακόμα, σας προτείνω να κάνετε προκράτηση των εισητηρίων, αλλιώς παίζει να πάτε τζάμπα ως το θέατρο..)

 

agrios-sporos-8057-poster-3

Υ.Γ. : η αφίσα είναι πολύ Dude σε καλοκαιρινή version!

 

You Might Also Like

No Comments

Leave a Reply