Culture Watch

Series mania

Οι σειρές είναι πρέζα.
Κολλάς.
Βλέπεις μια. Μετά απο λίγο θες και άλλη. Και άλλη, και αλλη.
Προφανώς έχω παρατήσει αρκετές σειρές στο πρώτο επεισόδιο όπως και έχω καταβροχθήσει πακτωλό επεισοδίων με μιας.
Οι σειρές σου προσφέρουν αυτό το συναίσθημα της ημιτελούς απόλαυσης που σου προκαλούν και οι διαφημίσεις.
Σαν διψασμένος που βλέπει διαφήμιση κόκα κόλα. Πλέον είμαι σίγουρος πως οι περισσότερες αυτό ακριβώς προσπαθούν να τελειοποιήσουν. Να σε έχουν δηλαδή να κολλήσεις μαζί τους. Να ψάχνεις το επόμενο επεισόδιο. Να κοιτάς φόρουμ για να δεις κάνα σπόιλερ ή εικασίες για το τι πραγματικά έγινε στη σκηνή που κόπηκε και έπεσαν οι τίτλοι.
Ένα στόρυ που διαρκώς επαναλαμβάνεται, ένα καλλιτεχνικό και κινηματογραφικό αποτέλεσμα συνήθως άνευ σημασίας και γενικά ακριβώς ότι ένας σινεφίλ λατρεύει να μισεί.

Εδώ λοιπόν, θα σας μιλήσω για τις σειρές που λάτρεψα, για αυτές που σιχάθηκα, για αυτές που πέρασαν αδιάφορες και για αυτές που με ξάφνιασαν
Πόσες έχω δεί; Δεν θυμάμαι. Για αυτό θα ξεκινήσω με τους αγαπημένους μου αντιήρωες ή αλλιώς τα αγαπημένα μου καθάρματα.

michael-grazioli-sopranos

Θυμάμαι σίγουρα πως το Τhe Sopranos ήταν μια σειρά που με τράβηξε με τη μία. Ο Gadolfini στο ρόλο του Tony Soprano που ανελίσσετε στην ιεραρχία της Ιταλικής μαφίας της Βοστόνης των 20s είναι ένας απο τους αγαπημένους μου ρόλους. Ένα γλυκό τέρας που δεν ξέρει να το βάζει κάτω. Ευφυής, πονηρός, απρόβλεπτος και αδίστακτος όταν πρόκειται για την ασφάλεια της οικογένειάς του ή και των “δουλειών” που συντηρούν την ευμάρεια και την εξουσία των ιδιαίτερων Sopranos. Ο τύπος μακελεύει και μέσα του κλαίει. Αν δεν ήταν αυτός ο φοβερός ηθοποιός James Gadolfini, η σειρά θα ήταν από μάπα έως ανούσια.

Intrige Point: Οι υπαρξιακές του ανησυχίες και η σωματοποίηση του άγχους της δουλειάς που τον οδηγούν στην όμορφη ψυχολόγο που αποτελεί και μια ιδιαίτερη φόρμα εσωτερικής αφήγησης (όχι! το Αnalyze that με τον De Νiro αντέγραψε την ιδέα από το Sopranos, όχι το αντίθετο!).
Plus Point: To soundtrack. Η διασκευή του “Woke up this Morning” του Lightnin Hopkins σε ένα πιο bitατο mainstream ήχο είναι αυτό που θα σου κολλήσει καθώς θα βλέπεις τη σειρά και θα το τραγουδάς καιρό.

2511693-narcos-saison-2-disponible-sur-netfl-opengraph_1200-2

Το επόμενο θύμα μου ήταν το Νarcos. Αυτό που με εντυπωσιάζει πάντα στις σειρές που αφηγούνται πραγματικές ιστορίες καθαρμάτων (τόσο που αν κάναμε σοβαρή κουβέντα θα έλεγα για του λόγου τους τα εξ’ αμάξης) είναι ότι σου προκαλούν αυτό το καταραμένο σύνδρομο της Στοκχόλμης. Μπαίνεις στα παπούτσια του Μαρινάκη της Κολομβίας και λες “καλό παιδί είναι ρε”. Δεν ήθελε να σκοτώσει δύο προέδρους της Δημοκρατίας της Κολομβίας, να βάλει βόμβα σε επιβατικό αεροπλάνο για να στείλει το μήνυμά του και γενικά να σε “μακερώσει” χωρίς λόγο. Ήταν καλό παιδί σου λέω, οι άλλοι φταίγανε και ήταν άδικοι μαζί του.. Η σειρά είναι πολύ ωραία και η αλήθεια είναι πως προς το τέλος αρχίζει να γίνεται πιο αντικειμενική προς τον Εσκομπάρ και τις επιπτώσεις των πράξεών του στη χώρα. Ο τύπος όμως ήταν όντως μεγάλη προσωπικότητα και έκανε πράγματα που κανένας δεν μπορούσε να τα προβλέψει, όπως π.χ. είχε εκλεγεί Βουλευτής, έχτισε την φυλακή που θα τον βάζανε όταν παραδόθηκε-για λίγο, είχε δικιά του ποδοσφαιρική ομάδα (έκανε σχολή μαφιόζων ο τύπος, ε;) κτλ. Ωστόσο, η σειρά δεν κρατάει και ίσες αποστάσεις. Δε μας λέει ποτέ τι κουμάσια ήταν οι εκάστοτε ΠτΔ που βρήκαν μπροστά τους τον Γιάννη τον φονιά. Επίσης επειδή στην δολοφονία του μπερδεύεται και η CIA, το FBI και γενικά κάθε πιθανή υπηρεσία των ΗΠΑ – o τύπος είχε φτάσει να είναι 1 απο τους 10 πλουσιότερους ανθρώπους στον κόσμο από την εξαγωγή κόκας, πως να μην ασχοληθούν μαζί του – και επειδή η παραγωγή είναι αμερικάνικη αντιλαμβάνεστε πως οι υποκριτές που ενσαρκώνουν τους ρόλους των αμερικανών μόνο φωτοστέφανο δεν φοράνε…anyway, δείτε τη γιατί είναι πολύ ωραία παραγωγή με πολύ ενδιαφέρον στόρυ.

You Might Also Like

No Comments

Leave a Reply