Culture Visit

Urgent conversations: athens – antwerp (EMST)

Είμαι ιδιαιτέρως χαρούμενη που η Αθήνα (μετά από πολλά αδιέξοδα και συζητήσεις επί συζητήσεων) έχει πια το δικό της Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης, το οποίο στεγάζεται σε ένα υπέροχο κτίριο και συγκεκριμένα, στο πρώην εργοστάσιο ζυθοποιίας Φιξ στη Λεωφόρο Συγγρού. Η πρώτη περιοδική έκθεση του μουσείου (Κρίσιμοι Διάλογοι: Αθήνα – Αμβέρσα) έχει πολλά ενδιαφέροντα έργα να δεις και αν πας, χρειάζεται να της αφιερώσεις αρκετό από το χρόνο σου. Αποτελεί έναν στοχαστικό διάλογο μεταξύ των συλλογών του ΕΜΣΤ και του Μ HKA, του Μουσείου Σύγχρονης Τέχνης της Φλάνδρας με έδρα την Αμβέρσα. Η έκθεση διαρθρώνεται γύρω από 22 έννοιες με αντίστοιχα έργα τριών καλλιτεχνών σε διάλογο γύρω από την έννοια αυτή, και παρουσιάζει συνολικά 66 καλλιτέχνες και περισσότερα από 70 έργα. Δε θέλω να σου πω περισσότερα, ούτε να μπω σε λεπτομέρειες τύπου αυτό μου άρεσε πολύ ενώ εκείνο καθόλου, γιατί θεωρώ πως πρέπει οπωσδήποτε να το επισκεφθείς και να κρίνεις μόνος σου.

Δεν θα σου αρέσουν όλα, δε θα ήταν λογικό άλλωστε. Αλλά όπως λέει και μια φίλη μου, δε χρειάζεται ούτε να καταλαβαίνεις πάντα τι θέλει να πει ο καλλιτέχνης, ούτε να σου άρεσει κάθετι που βλέπεις. Σημασία έχει ένα έργο τέχνης να κάνει την καρδιά σου να σκυρτίσει. Να μη θες να πάρεις τα μάτια σου από πάνω του. Να σε κρατήσει εμπρός του για αρκετή ώρα, θέλοντας να το επεξεργαστείς.

Αν τελικά πας, περιμένω εντυπώσεις.

dsc_1422 dsc_1418 dsc_1415 dsc_1414 dsc_1413 dsc_1412 dsc_1411 dsc_1407 dsc_1404 dsc_1403 dsc_1401 dsc_1398 dsc_1396 dsc_1395 dsc_1394 dsc_1392 dsc_1391 dsc_1385 dsc_1384 dsc_1383 dsc_1382 dsc_1380 dsc_1377 dsc_1375 dsc_1466 dsc_1464 dsc_1462 dsc_1459 dsc_1455 dsc_1451 dsc_1448 dsc_1444 dsc_1442 dsc_1440 dsc_1439 dsc_1432 dsc_1431 dsc_1430 dsc_1429 dsc_1428 dsc_1424 dsc_1475 dsc_1473 dsc_1472 dsc_1471 dsc_1470

You Might Also Like

1 Comment

  • Reply
    Maja
    4 Ιανουαρίου 2017 at 21:29

    Κι εγώ πήγα τελικά. Το κτήριο απέξω δε μου άρεσε, και τα αρχικά ΕΜΣΤ που έχει πάνω πάνω φαίνονται σαν τσαλακωμένη φτηνή λαμαρίνα. Το εσωτερικό του, όμως, μου άρεσε πολύ: λευκό, φωτεινό, μινιμαλιστικό. Όσον αφορά τα έργα, είναι όπως λες, κάτι σε σκλαβώνει, κάτι σε αφήνει αδιάφορο, κάτι δεν καταλαβαίνεις κλπ κλπ. Θα σταθώ όμως σε δύο πράγματα που μου άρεσαν πολύ. Μου άρεσε το όλο στήσιμο των έργων στο χώρο, ο τρόπος με τον οποίο συνυπήρχαν και επικοινωνούσαν μεταξύ τους, καθώς και η έννοια των διαπροσωπικών σχέσεων η οποία διατυπώνεται χαρακτηριστικά με τον εξής τρόπο: “Αποτελούμε άραγε μια αυτόνομη ύπαρξη που προστατεύεται από το δέρμα μας και περιορίζεται μέσα στο σώμα μας, ή μήπως ο δικός μας ψυχικός και διανοητικός χώρος είναι αδιαχώριστος από τον χώρο των άλλων; Είναι δυνατόν να απεικονίσουμε την ύπαρξή μας να ενοικεί σε έναν διαπροσωπικό χώρο όπου καθοριζόμαστε εξίσου από τους άλλους και τη μεταξύ-μας-εμπειρία όσο και από τη δική μας βούληση; Είμαστε οι σχέσεις μεταξύ άνθρώπων, αντικειμένων και εννοιών…”

  • Leave a Reply